/* /*]]>*/

سکانس1 گوشه ای از زندگی آدمها

زندگی اينجوری است ديگر

مهم نيست که امروز خيلی تنها هستی و کسی احوالت را نميگيرد بايد محکم باشی و مطئن باشی که فردا حتما ين تنهايی فرار ميکند

اگر هم فردا نرود حتما  پس فردا فرار ميکند.

چون ممکن است پسون فرداها کسی کاری داشته باشد که فقط تو بتوانی انجامش بدهی آنوقت حتما از تنهايی درت ميارد!

سکانس2

وقتی که درست تمرکز گرفته ای و داری کارت را انجام ميدهی.در اتاقت با شدت باز ميشود و يکی از همکارانت وارد ميشود

و حرفهای الکی را شروع ميکند به گفتن و با اينکه تمام تلاشت را ميکن که به او بفهمانی که علاقه ای به شنيدن نداری و انبوهی کار سرت ريخته،

اما او همچنان ادامه ميدهد.تو بايد احترام بگذاری و به روی خودت نياوری!

سکانس3

خب زندگی اينجوری است ديگر.به خاطر  اعضای خانواده ات مجبوری يک سری آدم را تحمل کنی که هيچ سنخيتی با تو ندارند

چون اگر اينکار را نکنی جنگ شروع خواهد شد تو هم که از جنگ  خوشت نمی آيد.دنيا که زير و رو نميشود اگر تو خودت نباشی و مدام به ميل ديگران رفتار کنی؟

سکانس 4

دلت ميخواهد با تمام وجود تقويم روی ميزت را به دورترين نقطه پرتاب کنی تا اينقدر مجبور نباشی تمام مناسبتها  وقرارهای کاری را يادت باشد و اگر يک بار فراموش کردی چنان نگاهت کنند که انگار....................

سکانس 5

من خودم هستم

پ.ن:آرام نشسته ام ودارم دعا ميکنم

نميدانم چند وقت است خواب نديدم

نه بهتر است بگويم مدتی است خوب نخوابيدم

مدتی است دارم به اين فکر ميکنم که خداحافظی کردن و  نکردن اصلا هيچ فرقی نميکند

چون آخرش فقط خودت ميمانی

اگر سعی کنی که حفظش کنی و مطمئن باشی از همه چيز

باز هم چيزی اين وسط کم است

مدتهاست که نديدمش  نميدانم خداحافظی کردم يا نکردم

سعی کردم فقط خودم نمانم اما آخرش نشد

اگر نميگفتم چه فرقی ميکرد

باز هم چيزی داشتم؟؟؟؟

پ.ن:کی ميخوابم......

آزمون در پی آزمون گرفتاری

من هم درهم شکسته و کوفته ام از پای افتاده و فرسوده ام

خداوندگارا تا کجا مرا تاب مقاومت است

خدایا برگیر برخی از این مشکلات و رنجهای آزار دهنده را از دوشهای من

باور کن که بسیار خسته ام بسیار دویده ام

دیگر توش و توانی به جای نمانده تا ایستادگی کنم

پ.ن: خداوندم عیسی مسیح   سرم را روی شانه هایت میگذارم مرا از روی زمین برگیر

مثل وقتی که دلشون خیلی براش تنگ میشه

حاضرن همه هستی شون رو بدن تا بتونن درست راس همون لحظه دلتنگی اون فرد رو ببینن

گاهی وقتا آدما خیلی از هم فاصله دارن مثل هزار سال نوری

این جور وقتا حاضرن همه هستی شون رو بدن تا برای یک لحظه نزدیک هم باشن

و زمان متوقف بشه

فقط میخوام بدونی که که اینها همیشه های زندگی منه

پ.ن:به اندازه هزار سال نوری دور نیستم

نمیدانم

خیلی وقت است که  محکم نگهش داشته ام فکر میکنم کمی خطرناک باشد

دلم میخواهد بگویم اما میترسم.مثل هیجان روزهایی که میخواستم به بهانه ای با تو حرف بزنم اما نمیدانستم 

چه بگویم.بعدش را نمیتوانم پیش بینی کنم.نکند همه چیز تمام شود آن وقت من میمانم و حسرت اینکه

چرا گفتم.اما دلم میخواهد بدانی

باید فکری کنیم هر چه زودتر

دیگر نمیتوانم تحمل بکنم

پ.ن:باید فکری کرد

ایستگاه خالی است

قطار رفته است

تو رفته ای

اما من همچنان منتظر ایستاده ام

و به نردهای ایستگاه خالی تکیه کرده ام

من چه قدر ساده ام

که سالهای سال در انتظار تو

در کنار این نرده ها ایستاده ام

این آخرین قطاری بود که رفت

من هنوز در این ایستگاه رفته منتظرم

بدون اینکه چمدانی داشته باشم

بدون حتی اینکه خبری داشته باشم

پ.ن:چه ساده ام من که مدتها بی خبرم..........................

باید چیز دیگری هم باشد لای تمام کتابهایم را گشتم باید همین جاها باشد خودم گذاشتمش یادم است خیلی

خوب یادم است شاید اصلا یادم رفته که با خودم بیارمش.نمیدانم چرا هیچ وقت نتوانستم جایش را حفظ کنم.

بهتر است از خودت بپرسم.نشانی تو را هم گم کرده ام،نه گم نکرده ام،با خودت نشانی ات را  هم بردی

ترسیدی که راه را یاد بگیرم،محکم پیشت بنشینم و از جایم تکان نخورم.یا شاید هم بیابیم و یک یادگاری کوچک

ازت بگیرم.میدانی از تو هیچ یادگاری ندارم حتی یک مداد کوچک.خب کارهای مهمتر از یادگاری دادن به من هم

داشته ای،کارهایی بزرگتر از من.شاید هم آنقدرها بزرگ نشده ام که بتوانم بفهمم

پ.ن:میدانم جایی همین نزدیکی هاست باید بروم پیدایش کنم بدون نشانی

برای تو که ديگر نيستی

از بچگی حسرت چيزی نداشتم

تمام هم سن و سالهايم دلم ميخواست جای من بودند

چون تو بودی  و نميگداشتی جای خالی خيلی چيزها را بفهمم

هيچ وقت يادم نمي آيد اشيا ويترين مغازه ها را  با حسرت نگاه کنم چون تو بودی

ميدانم که اينها را خوب يادت هست  منم يادم هست تمام روزهايي که برايم قصه ميخواندی

نوار صدای بچگی ام را که گوش ميدهم چشمانم را محکم ميبندم تا تو را هم ببينم

يادت هست بچه های فاميل را وقتی که پيششان بودی لحظه ای از تو دور نميشدند

اما تو برای من حس ديگری بودی مگر ميشود يادمان برود

کی فکرش را ميکرد آن روزها که شايد تو ديگر نباشی و تمام حسرتها را به دلم بگذاری

برعکس آن روزها  فکر نميکنم ديگر کسی بخواهد جای من باشد

برعکس آن روزها اشيا ويترين مغازه ها رو با حسرت نگاه ميکنم

چيزهای زيادی هست که حسرتش بر دلم مانده

برعکس آن روزها ديگر نميتوانم هر چه خواستم داشته باشم

چون تو نيستی.درکش را ندارم ديگر ندارم

اين روزها به تو احتياج دارم بايد چه کنم

به من بگو.تو که آن روزها به همه کمک ميکردی ميدانم که دوست نداشتی کسی بفهمد

اما وقتی تو رفتی کسی به من کمکي نکرد کسی حسرتهای دلم را پاک نکرد

بگو من اين روزها چه کار کنم چه کار کنم که خيلی چيزها تمام شده من تمام شدم

کاش بودی تا ديگر حسرت چيزی بر دلم نمي ماند

پ.ن:کمک کمک کمک

برای تو که این روزها از زندگیت راضی نیستی

از اين روزهای شلوغ که بگذرم

شايد بتوانم،شايد بتوانم چيزی بگويم که خوشحالت کنم

اصلا چمدانم را ميبندم مي آيم آنجا

بگذار بشمارم بيبينم چه قدر راه است

از تعداد انگشتان دستم بيشتر است اشکالی ندارد

تمام راه را تند تند مي آيم  و سعی ميکنم خسته نشوم

فقط بايد صبور بود و اميدوار  مثل اين روزهای من

و فکر فاصله ها را از سر بيرون کرد

هنوز هم ميتوانيم خورشيدها را بشماريم

پ.ن:بايد از اين روزها شلوغ بگذرم

کردم.چه قدر دلم میخواهد مثل آنها بازی کنم داد بزنم و بدوم.نمیتوانم دیگر بیشتر از این وانمود کنم

نمیتوانم بیشتر از این محکم باشم.کاری از دستم بر نمی آید....

این روزها همه چیز مثل کامواهایی که گاهی سعی میکردم ببافم اما هی به هم گره میخورد.از اینکه اس ام اس

بی موقع می زنم میخواهم مطمئن بشوم این روزهایم را شاید درک کنی نمیدانم.

باز هم لنگ میزند باز هم..................

پ.ن:مطمئن نیستم کسی در بازی راهم دهد